Skip to main content
Rakshaning hikoyasi: «Men hali ham mo'jizaga ishonaman»

Shunday qilib, men bir yil yashadim

Shunday qilib, men bir yil yashadim, biz ikkita xonada atigi 30 ga yaqin it edik. Har kuni turli xil mehribon odamlar kelib, bizni ovqatlantirishardi, bir oz sayr qilishga ruxsat berishardi va xonalarda yana yopib qo'yishardi. Oq xalat kiygan odamlar ham kelib, menga Ukol qilishdi, men ularni unchalik yoqtirmayman, lekin mehribon odamlar bu mening kasal bo'lib qolmasligim uchun qilinayotganini aytishdi, shuning uchun chidashimga to'g'ri keldi.

Ba'zi dugonalarimni yangi oilaga olib ketishdi. Odamlar kelib, ularni tanladilar, garchi men ham ularga yoqib qolish uchun juda ko'p harakat qilgan edim: jarangdor ovozda vovulladim va dumimni do'stona likillatdim. Ularning o'rniga yangi qo'shnilar keldi, vaqt o'tishi bilan biz shunchalik ko'payib ketdikki, xonaga zo'rg'a sig'ardik.

Bir kuni kun g'ayrioddiy boshlandi: barcha sevimli odamlarimiz bir vaqtning o'zida kelishdi, lekin bizni ovqatlantirishga shoshilmadilar. Katta mashina keldi va bizni kuzovning ichiga olib kira boshlashdi. Qo'rqinchli va hayajonli edi, yo'l uzoq edi va nihoyat biz yangi joyga yetib keldik.

Tor kichkina qafasda

Keling, tanishaylik, mening ismim Raksha, men 9 yoshdaman, 8 yildan beri boshpanada yashayman. Raksha deb meni “Junglilar kitobi”dagi Mauglining onasi sharafiga atashadi, chunki men kichkina bo'riga o'xshar edim. Bugun men o'z hikoyamni siz bilan baham ko'rmoqchiman.

Ko'plab yangi onalar singari, men ham kuchukchalarimni himoya qilib, shahar tutishiga tushib qoldim. Bu birinchi kuchukchalarim edi, men juda yosh edim, men 8-9 oylik edim. Afsuski, bolalarim omon qolmadi, men esa tor qafasda qoldim. O'shanda men juda ozg'in edim, yaxshi ovqatlantirishardi, qayg'uni yeyish bilan yenga boshladim va juda tez semirdim, bu vaznim hali ham yo'qolmagan.

Qarang, men qanchalik xushbichim bo'lganman

Vaqti-vaqti bilan ko'chishlar

Avvaliga atigi 5 ta xona bor edi, lekin har kuni xonalar ko'payib borar, ularga yangi itlar olib kelinar edi. Odamlarda bo'lgani kabi, katta ayollar jamoasida ham doimo janjallar bo'lib turardi: ular goh mazali suyagimni o'g'irlashardi, goh mening o'rnimga yotib olishardi... Eng g'azablanarlisi, ular menga tegishli ovqatimni yeyishga harakat qilishganda ro'y berardi, siz qanday ovqatlanishni yaxshi ko'rishingizni allaqachon tushungan bo'lsangiz kerak. Shuning uchun, barchamiz vaqti-vaqti bilan uyimizni o'zgartirib, ko'chib o'tardik, boshpananing boshqa yashovchilarti bilan tanishardik va yana chiqishmay qolardik.

Mojaro

Bir kuni biz juda qattiq urishdik, orqamdan tishlab, tortishdi. Bo'yindagi terim yorildi va qon quyildi. Bu juda og'riqli va qo'rqlinchi bo'ldi. Yaxshiyamki, bizning nazoratchilarimiz darhol yetib kelishdi va meni olib ketishdi. Meni mashinaning orqa o'rindig'iga qo'yishdi va shaharga olib ketishdi. Biz yorug' xonaga keldik, u yerda dori hidi anqib turardi va ko'k xalat kiygan amaki menga ukol qildi, shundan keyin uxlab qoldim.
Men birovning uyida uyg'onib ketdim, u yerda issiq edi, mazali taom hidi kelib turardi. Mening yaram og'riqdan to'xtadi, bo'ynimda esa bintlar bor edi. Bir qiz mening oldimga keldi, men uni tanidim – u meni vazn yo'qotish uchun yugurishga ko'ndirmoqchi bo'ldi, lekin u, albatta, ko'rib turganingizdek, buni uddalay olmadi. U menga hamma narsa ortda qolganini va men tuzalib ketishimni aytdi. Bu yerda men biroz vaqt o'tkazdim, og'riq vaqti-vaqti bilan bo'lib turardi, lekin ukollardan keyin ahvolim yaxshilanardi, shunda men ukollardan qo'rqmay qo'ydim.
Bir hafta o'tgach choklarni olib tashlashdi va men yana boshpanada, lekin yangi do'stlarim bilan yugura boshladim. Endi men mojarolarga aralashmaslikka harakat qilaman.

Umid

Yillar o'tardi, xo'jayinim esa hali ham kelmayotgan edi. Men har bir insonning ko'zlariga umid bilan qarardim, lekin ular har doim boshqalarni tanlab olishardi... Bizning yilimiz – It yili kelayotgandi va bizni xayriya taqvimlari uchun suratga tushirishar edi. Tasavvur qilaypsizmi, men haqiqiy model edim. O'shanda, albatta, mening odamim nihoyat meni ko'radi va mening orqamdan keladi deb o'yladim, lekin u baribir kelmadi. Qarang, men bu yerda qanday go'zalman, shunday emasmi?
Men hali ham sizni kutyapman, xo'jayinim, endi kuchukcha bo'lmasam ham, lekin baribir mo'jizaga ishonaman. Men 8 yil davomida to'plagan barcha sevgimni sizga bermoqchiman! Men sizning uyingizni qo'riqlab, bolalaringiz bilan o'ynashga va'da beraman, biz eng yaxshi do'st bo'lamiz, chunki men bolalarni yaxshi ko'raman. Uyga kelganingizni ko'rib, har kuni xursand bo'laman. Men osmonga qarab, shular haqida orzu qilaman.

Talabnomani qoldirish

O'ziga yordam bera olmaydiganlarning yonidan befarq o'tmaganingiz uchun tashakkur!
Aloqa

Aloqa uchun telefon +998901349467